ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ
Όπως καλλιεργούνται στις Ελληνικές θάλασσες μύδια για φαγητό, έτσι καλλιεργούνται σε άλλες χώρες, όστρακα για παραγωγή μαργαριταριών. Οι καλλιεργητές, τοποθετούν μέσα στο όστρακο ένα πετραδάκι, ώστε αυτό να αρχίσει να εκκρίνει μάργαρο, και με τα χρόνια να δημιουργηθεί το μαργαριτάρι. Η διαδικασία της καλλιέργειας των μαργαριταριών εφευρέθηκε από μια ομάδα Ιαπώνων επιστημόνων του πανεπιστημίου του Τόκιο, ανάμεσα στα 1907 και 1916. Επικεφαλής της ομάδας αυτής ήταν ο Tokichi Nishikawa και ο Tatsuhei Mise, οι οποίοι το 1916, κατέθεσαν την πατέντα της καλλιέργειας μαργαριταριών. Σήμερα τα περισσότερα μαργαριτάρια είναι γλυκού νερού, και παράγονται στην Κίνα. Τα στρογγυλά μαργαριτάρια που κυκλοφορούν στην αγορά είναι καλλιεργημένα, και οφείλουν το σχήμα τους στον πυρήνα που ο καλλιεργητής τοποθέτησε στο όστρακο, και είναι μία γυάλινη σφαίρα. Η ποιότητα του μαργαριταριού ανεβαίνει, όσο πιο παχύ είναι το στρώμα του μάργαρου και πιο μικρός ο πυρήνας. Τα πιο ευτελή μαργαριτάρια, είναι αυτά που υπάρχει μόνο μία φλούδα μάργαρου γύρω από ένα μεγάλο πυρήνα. Το μέγεθος του πυρήνα σε σχέση με την επικάλυψη μπορούμε να το δούμε αν τοποθετήσουμε το μαργαριτάρι, κάτω από προβολέα με δυνατό φως. Τα καλλιεργημένα μαργαριτάρια οι γεμολόγοι συγκαταλέγουν στα συνθετικά υλικά παρότι παράγονται στη φύση.